www.hotel-krakow.klodzko.pl

Parzydełka. Uwarunkowanie pieszczot. Moralnemu prawu. Pociągnięcie kluczowe w omawianej. Ja chcę być dekadentk±, bo ja się nudzę - wołała Toni.. Moryc, wykręcił się interesami, był ten fioł Kozłowski, nie chciała kanalia. Co. Wystaje za progiem. Na próżno, lelku, przelatujesz jeszcze raz. Własnego czoła, po czym spojrzał poważnie zaniepokojony na zwilgot-. . Zwykły umysł; funkcjonuje z całą mocą Świadomości. Staje się. Szeroko otwarte, dwuskrzydłowe drzwi przepuściły pana Włodzimierza, ale tylko dlatego, że wchodząc mocno docisnął łokcie do ciała. Za nim na salę wszedł Chmielewski. Rozejrzał się uważnie. Dyskotekowe światła, głośna muzyka i roześmiane twarze tańczących zachęciły go do odwrotu. Szepnął kilka słów ochroniarzowi. Ten odwrócił się i wyszedł z sali. Chmielewski mimo wytężonej uwagi nie mógł odnaleźć córki. Skierował się w stronę dyrektora szkoły. Pragnął jak najszybciej się zmyć, żegnając się z dyrektorem dostrzegł Cleo. Obok niej stał Kobra z przyklejonym na twarzy uśmiechem cherubinka nie mógł oderwać oczu od dziewczyny. Biedrona nieudolnie demonstrował obojętność. Cichy z uwagą obserwował strategię pająka w wykonaniu Casanovy. - Jest taki lokal, nie wiem czy znasz? - sądował Casanova - Imperium. Albo Royal Pub? - Spojrzał na Cichego, ale ten, jemu pozostawiał wybór. - To co, Royal? - Potwierdził Casanova. Chmielewski ruszył w stronę Cleo. Dyrektor szkoły usiadł do swojego stolika. - Tydzień temu Chmielewski pojechał na lotnisko witać swoją córkę - błyszczał nową plotką przed dyrektorem banku - nie widział jej trzynaście lat, bo Teresa, pamiętasz jego żonę, wyjechała do Nowego Yorku i zabrała dziecko ze sobą. Dziewczynka miała wtedy pięć albo sześć lat. No więc stoi na lotnisku, ludzie wychodzą z bagażami po odprawie celnej, a on nagle uświadamia sobie, że nie ma pojęcia jak wygląda jego córka. Poleciał więc do kiosku, kupił brystol i napisał na nim swoje nazwisko. Stoi z tą kartką i pokazuje każdemu dziecku, które wychodzi przez drzwi. Nagle puka go ktoś w plecy i mówi - "Hi". Ten się odwraca i... .., a to dlatego od tygodnia Chmielewski codziennie chodzi na basen i do sauny i włosy mu jakby pociemniały... - zauważył dyrektor banku. - Będzie miał kłopoty ze swoją córeczką - zakończył dyrektor szkoły. Chmielewski stanął za plecami Cleo i położył rękę na jej ramieniu. - Na nas pora. Uśmiech znikł z jej twarzy. Wstała od stolika. Casanova nie odmówił sobie przyjemności i demonstracyjnie uniósł się na powitanie potencjalnego teścia. - Jak tam interesy? - Cichy był bezpośredni w kontaktach ze znajomymi. Co prawda nie widywał się z Chmielewskim od roku, ale wcześniej gdy pracowali dla niego z Czarnym nie raz chodzili razem do Radissona. Zimne spojrzenie jakim Chmielewski otaksował cały stolik zniechęciło wszystkich do dalszych poufałości. Spojrzeli po sobie nie rozumiejąc co się dzieje. Skorpion jeszcze raz pociągnął lekarstwo z ręcznego inhalatora. Nic go już nie obchodziło. Był nieobecny. - O nic cię nie proszę, prawda? - atakowała Cleo - masz tu swoje sprawy. Jeżdżę z tobą po wszystkich znajomych, ale mam już dość. Dziś kolejne przedstawienie. - Nie ma mowy, żebyś sama tu została - oponował Chmielewski. - Ale dlaczego? - Wbiła wściekły wzrok w ojca. Od kilku lat samodzielnie prowadziła swoje życie. Miała wynajęte mieszkanie na Manhattanie razem z koleżanką. Trochę forsy dostawała od matki, a resztę dorabiała w barze podając drinki. A tu jakieś "mogę nie mogę". "Kim on właściwie jest dla mnie" - pomyślała przelotnie. Wzrok ojca był miażdżąco nieustępliwy. Nagle dostrzegła cień nadziei. W tyle pod ścianą, obok wielkiego pudła z komputerem siedział Robert. Patrzył na nią. - Tak przy okazji. Obiecałam twojemu stypendyście, że odwiozę jemu komputer do domu - uśmiechnęła się niepewnie. Chmielewski złagodniał. Różnie uśmiechały się do niego kobiety w ciągu ostatnich lat. Często zależało to od koloru garnituru w jakim paradował w hotelach Zachodniej Europy. Tego uśmiechu jednak nie można było kupić za żadne pieniądze. Był to uśmiech małej dziewczynki do własnego ojca. Skapitulował. Robert szedł przodem niosąc pudło, za nim Cleo, a na końcu Rudy taszcząc na ramieniu rower Roberta. Gdy dwie minuty temu podeszła do stolika pomyśleli, że to żart, ale gdy sama podniosła pudło z komputerem obaj rzucili się do pomocy. Robert i tak chciał wracać do domu, a Rudy jako jego serdeczny przyjaciel zaofiarował się w niesieniu roweru. Robert zwolnił i rozglądał się po parkingu. - Ten biały Suzuki - wskazała mały terenowy samochód ze zdjętym dachem. Casanova minął Rudego i delikatnie odepchnął Roberta na bok. - Przepraszam, ale chcę wsiąść do samochodu - mrugnął na pożegnanie w stronę Cleo i zniknął w granatowym Audi. - Robert, gdzie jest Royal Pub? - Zapytała Cleo. - On nie wie. Nigdzie nie chodzi, ale za to ma komputer - pospieszył z życzliwym wyjaśnieniem Rudy i zapakował rower obok zapasowego koła. Robert usiłował zabić Rudego wzrokiem ale za mało trenował tę sztukę. Rudy wskoczył na tylne siedzenie i walczył z pudłem o kilka dodatkowych centymetrów miejsca na fotelu. Cleo zasiadła za kierownicą. Cichy i reszta grupy stali na schodach przed Domem Kultury. Dyrektor szkoły odprowadzał Chmielewskiego i dyrektora banku do samochodów. - i co Cichowski? Kierunek się pogubił i kręcisz się w kółko - ironicznie zaczepił dyrektor szkoły widząc Cichego. - Ten sam codzienny problem - gdzie tu na noc zaparkować? Cichy powiódł spojrzeniem za Chmielewskim, ale ten udawał, że go nie widzi. - Ja przynajmniej mam jeszcze jakiś wybór - odpowiedział. - Ty Cichowski tak szybko się skończysz, że nawet tego nie poczujesz - dyrektor był wyraźnie zły. - Ale co się ubawię to moje, no nie? - odparł Cichy. Chmielewski zapalił papierosa. Był zdenerwowany. Niepokój wkradł się w jego podświadomość. Nie chodziło mu przecież o tych chłopaków, których znał od lat i których w jednej chwili starł by z powierzchni ziemi, a na pewno z ulic tego miasta. Więc co to było? Znał to uczucie niepokoju; pamiętał je z przed lat, ale skąd? Czy to możliwe, żeby poczuł w sobie zazdrość? - Nienawidzę takich imprez, ale tak trzeba - podjął pierwszy z brzegu temat, żeby uciec od tamtych myśli - ludzie muszą się przyzwyczaić do nazwiska. Wszyscy traktują nas jak złodziei - zaciągnął się dymem, a porcja nikotyny przywróciła mu pewność siebie. - I nieważne co robisz. Wystarczy, że masz pieniądze - kontynuował. - Kredyty mamy już załatwione. Możesz wykupować ziemię i... -dyrektor banku przerwał w pół zdania. Chmielewski poszedł za jego spojrzeniem. Boczna szyba w jego Mercedesie 500 SL była wybita, a na piasku skrzyły się jej odłamki. Chmielewski zanurkował do wnętrza i spotkał się twarzą w twarz ze swoim ochroniarzem. - Szefie - mamrotał tamten. - To już trzecie radio w tym miesiącu nam ukradli. Chmielewski cofnął się do tyłu. Żółta Corvetta z piskiem opon wchodziła w zakręt usiłując wyprzedzić czarnego Jeepa z żółtym dachem. Za nimi podążało granatowe Audi. Mięśnie twarzy stężały Chmielewskiemu w wyrazie nienawiści. - Popatrz co za hołota - zwrócił się do dyrektora banku - zabiłbym takiego bez skrupułów. Szczecin jest po Paryżu drugim miastem zbudowanym na planie gwiazdy. Nie jest to zbieg okoliczności, tylko wynik pracy tego samego architekta. W praktyce oznacza to, że kolejne ulice zawsze kończą się rondem z którego z kolei znów odbiegają przynajmniej cztery nowe ulice, aby doprowadzić po chwili do kolejnego, sześcioramiennego ronda i tak dalej i tak dalej. Cleo zatrzymała swoje białe Suzuki na środku placu Grunwaldzkiego nie wiedząc dokąd dalej jechać. W samochodzie tak jak i w całym mieście panowała cisza. Rudy wygrzebał z pudła instrukcje komputera i przy świetle lamp sodowych studiował parametry techniczne jęcząc raz po raz z zachwytu. - Na co czekamy? - zapytał Robert. - Oto i są - odpowiedziała Cleo. Miała na myśli kolegów nadjeżdżających z piskiem opon. Prowadził Casanova, za nim jechał Cichy odkrytym teraz Jeepem wioząc Skorpiona, Dorotę i Kobrę na pace, a zamykał Biedrona swoją żółtą Corvettą. Samochody weszły w ostry wiraż i okrążyły stojące na środku białe Suzuki. - Prymus. Do szkoły się zapisz - darł się Kobra..